Fundament
Nasza inicjatywa ma charakter zarówno wewnętrzny, jak i zewnętrzny. Tworzymy bowiem chrześcijańską wspólnotę, w której pragniemy się rozwijać, ale również proponujemy różne psycho-duchowe projekty. Każdy może w nich uczestniczyć, nie tylko członkowie naszej grupy. To zresztą propozycja także dla innych środowisk zainteresowanych integracją rozwoju duchowego i psychicznego. Oba segmenty naszej działalności – wspólnota i program zdrowej wiary – łączą się w jednym przedsięwzięciu, którego fundament jest głęboko biblijny i teologiczny.
Eden
Zacznijmy od początku, od stworzenia świata, a zwłaszcza człowieka. Nasz gatunek powstał nie tylko wtedy, gdy Pan Bóg nas stworzył, ale także dzięki poznaniu dobra i zła. Grzech zerwania owocu z drzewa poznania dobra i zła jednocześnie spowodował, że staliśmy się ludźmi. Zwierzęta nie znają moralności, jej powstanie oderwało nasz gatunek od zwierzęcej natury.

Droga
Pan Bóg wyrzucił Adama i Ewę z raju, a wraz z nimi także nas. I postawił na straży cherubów, abyśmy nie odnaleźli drogi powrotu (por. Rdz 3). Zostaliśmy wygnani z Edenu z powodu zła naszej natury. Jednocześnie jednak mieszka w nas dobro, które każe nam szukać powrotu do Boga, źródła dobra, sensu życia i szczęścia. Na ilustracji widzimy naszą mroczną drogę powrotną i aniołów strzegących wejścia.
Drzewo dobra i zła
Grzech jakiego dopuścili się nasi prarodzice wynikał ze sprzeciwienia się boskiemu zakazowi. Poznając dobro i zło, zrozumieliśmy, że tkwi w nas zło, choć pragniemy dobra. Aby powrócić do Edenu musimy przejść tą samą bramą, przez którą z raju wyszliśmy. Musimy nauczyć się rozpoznawać w sobie dobro i zło, aby kierować się tym pierwszym, a drugie odrzucać. Dołączony obrazek przedstawia w centrum bramę w formie drzewa. To jest właśnie drzewo poznania dobra i zła, przez które zostaliśmy wygnani i przez które możemy wrócić.
Drzewo życia
W rajskim ogrodzie rośnie nie tylko drzewo, które przyniosło grzech – choć zarazem ukształtowało nasze człowieczeństwo. Rośnie tam również tajemnicze drzewo życia, z którego przez grzech nie możemy skorzystać. Nasza grzeszna natura nam to uniemożliwia, mimo że bardzo tego pragniemy. Tylko Bóg może nam pomóc i doprowadzić do bramy raju, a potem także do drzewa życia. Ilustracja ukazuje drzewo życia w głębi, w świetlistej poświacie.
Namiot Spotkania
Bóg nie porzuca człowieka, mimo całego jego zła. Biblia to historia wciąż ponawianego przymierza Boga z człowiekiem. W kulminacyjnym momencie Bóg zawarł przymierze z narodem izraelskim, za pośrednictwem Mojżesza. Jemu nakazał zbudować Namiot Spotkania, w którym będzie się z nim spotykał z nim oraz kapłanami. W tym celu podał szczegółową instrukcję budowy Przybytku (por. Wj 25-30). Potem na jego podstawie zbudowano Świątynię w Jerozolimie.

Dziedziniec
Wierni nie mieli dostępu do samej świątyni, zbierali się na dziedzińcu. Tam obserwowali kapłanów, którzy zanim podjęli się swoich sakralnych czynności musieli umyć nogi i ręce. Robili to w kadzi z brązu, zwanej umywalnią. Potem mogli złożyć ofiarę na ołtarzu całopalenia lub udać się do Przybytku.
Miejsce Święte
Największą część Namiotu Spotkania zajmowała tzw. Miejsce Święte, gdzie dostęp mieli tylko kapłani. Obsługiwali tam trzy sprzęty. Codziennie wieczorem zapalali światła na świeczniku i przygotowywali do niego oliwę. Palili każdego ranka i wieczora kadzidło na ołtarzu kadzenia. Co tydzień wymieniali dwanaście chlebów na stole chlebów pokładnych.
Miejsce Najświętsze
Znajdowało się za zasłoną i stanowiło najmniejsze, a zarazem najważniejsze miejsce Namiotu Spotkania. Tutaj wchodził jedynie arcykapłan i to tylko raz w roku w Dniu Przebłagania. Tam znajdowała się Arka Przymierza, będąc znakiem obecności Boga wśród Jego ludu. Arka Przymierza była skrzynią, w której przechowywano kamienne tablice z dziesięciorgiem przykazań, laskę Aarona, która zakwitła, oraz złote naczynie z manną.
Jezus Chrystus
Przymierze z Izraelitami zapowiadało przymierze z ludzkością. Dokonało się ono poprzez osobę Jezusa Chrystusa i jego krew przelaną na krzyżu. Istotę Nowego Przymierza oddają słowa Jezusa, który powiedział o Sobie: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14,6). Przedstawioną przez Zbawiciela tożsamość można traktować jako program dla każdego chrześcijanina.

Droga
Chrystus spotykał na swojej drodze wiele osób, którzy – jeśli mieli otwarte serca – doświadczali miłości Boga. Tak się dzieje nadal, Chrystus zmartwychwstał, więc spotyka ludzi kolejnych pokoleń. Oni potem idą z Nim przez życie, naśladując Mistrza.
Prawda
Chrześcijanin nie zatrzymuje się na spotkaniu ze Zbawicielem. Nawraca się przez całe życie. W osobistej relacji z Jezusem wierzący poznaje coraz głębszą prawdę o sobie, ale także o Bogu, odkrywając jego miłość do siebie. To pozwala mu coraz bardziej jednoczyć się z Nauczycielem z Galilei.
Życie
Coraz dłuższa droga i głębsza prawda doprowadzają do doświadczenia życia. To nie tylko obietnica Nieba, to również przemiana życia doczesnego, włącznie z uzdrowieniem fizycznym, psychicznym lub duchowym. To doświadczenie pokoju serca.
